• การถ่ายภาพ

การถ่ายภาแบบายภาพแบบเปิดชัตเตอร์ค้างไว้เป็นเวลานาน (Long Exposure) เป็นเทคนิคหนึ่งที่จะทำให้ได้ภาพเก๋ๅ ทำให้เราจับภาพวัตถุที่มีการเคลื่อนไหวออกมาเป็นเส้นสาย และทำให้วัตถุที่เคลื่อนไหวเหล่านั้นไม่หยุดนิ่ง เช่นการถ่ายแสงไฟรถยนต์ที่วิ่งในตอนกลางคืน หรือถ่ายภาพการเคลื่อนตัวของคลื่นน้ำ ช่วยให้ภาพถ่ายสวยงามและเป็นอีกมิติหนึ่ง เทคนิคนี้ไม่ต้องอาศัยทักษะที่ยุ่งยากซับซ้อนอะไรเลย 

1. กล้องต่อนิ่ง ต้อมีที่จับกล้องหรือาตั้งกล้องที่มั่นคง เวลาถ่ายภาพให้ใช้ Remote หรือสายลั่นชัดเตอร์ หรือถ้าไม่มีก็ใช้การตั้งเวลา เช่นกดชัตเตอร์แล้ว สองวินาทีค่อยถ่าย

2. สภาพอากาศที่เหมาะสม จริงๆแล้วการถ่ายภาพ Long Exposure สามารถทำได้ทุกสภาวะอากาศแต่ต้องเข้าใจวัตถุประสงค์และธรรมชาติของการถ่ายภาพเช่น   ถ้ามีฟ้าใส เราก็ถ่ายภาพ ดาว ถ้าฝนฟ้าคะนองอาจจะได้ภาพสายฟ้าก็ได้

ภาพรถไฟในหน้าหนาว

3. เช็คแสง ให้ดีปรับความไวแสงของกล้องให้เมหาะสมกับความเร็วชัตเตอร์ ถ่ายภาพตอนกลางวันให้ตั้งค่ากล้องไปที่ Manual ใช้ ISO ต่ำๆ ส่วนตอนกลางคืนก็ปรับ ISO ให้สูงขึ้น แต่ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสภาพแสงช่วงที่กำลังจะถ่ายภาพ และให้ตั้งค่ารูรับแสง f แคบ เพราะในการถ่ายภาพโดยเปิดความเร็วชัตเตอร์นานๆ ต้องการความชัดลึกของภาพ ลองปรับตัวแปลที่หลากหลาย เช่นเพิ่มเวลาเปิดหน้ากล้องแล้วลดรูปรับแสง เพื่อให้ได้แสงที่ยาวขึ้น  

เอากล้องตั้งไว้บนม้าหมุน

4. ดูองค์ประกอบ เล็งจังหวะให้ดี เช่นรอรถวิ่งมาหลายๆคัน รอรถติด หรือรอถนนว่าง เป็นต้น

เอาหิ้วห้อยาใส่ขวด (ถ่ายเสร็จแล้วปล่่อยมันไป)

เครืองเล่นสวนสนุก

ฮอที่บินลงตอนกลางคืน

ชิงช้าสวรรค์

แมลงใต้แสงไฟ

ดอกไม้ไฟ

พายเรือแคนนูที่ปลายมีหลอดไฟ

ไฟเขียวฟแดง

เครื่องบินขึึ้นลง

• สิ่งแวดล้อม
• เกษตรอินทรีย์
• อนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ
• น้ำท่วม
• กิจกรรมเพื่อสังคม
• จิตอาสา
• ศาสตร์พระราชา

ปริมาณน้ำฝนที่ตกลงบนพื้นดินทั่วประเทศไทยในแต่ละปีมีปริมาณเฉลี่ยปีละ 1,400 มม.หรือประมาณ 5 แสนล้านลูกบาศก์เมตร เนื่องจากน้ำมีน้ำหนักมากกว่าอากาศ มันจึงไหลลงสู่ที่ต่ำตามแรงโน้มถ่วงโลก ซึมลงตามรอยแยกของหน้าดิน แทรกซึมตามช่องว่างของเม็ดดิน หิน ทราย กลายเป็นน้ำผิวดินและน้ำใต้ดิน บางส่วนก็ไหลออกมาตามช่องทางเปิด รวมกันมากเข้ากลายเป็นห้วย หนอง คลองบึง และแม่น้ำไหลออกสู่ทะเล

แต่เราสามารถออกแบบปากทางไหลของน้ำให้เดินทางลงสู่ชั้นหน้าดินและใต้ดินได้โดยการขุดหลุมบนหน้าดินที่ผู้เขียนตั้งชื่อว่า เขื่อนจิ๋ว(Microdam)ในขนาดและตำแหน่งที่เหมาะสมในทุกพื้นที่ๆมีฝนตกลงมาได้ ซึ่งจะทำให้เป็นหลุมที่รองรับน้ำฝน ตะกอนดิน อินทรียวัตถุทั้งหลาย และเป็นที่หลุมหลบไฟของเศษใบไม้ กิ่งไม้ในพื้นที่ล่อแหลมต่อการเกิดไฟป่า

ารขุดหลุมดังกล่าวควรมีขนาดเล็กพอที่คนในพื้นที่ใช้เครื่องมือง่ายๆเช่นจอบ เสียม ขุดได้ด้วยกำลังคน มีขนาดกว้างประมาณ 50 เซนติเมตร ลึก 1.0 เมตร ก็จะสามารถเก็บน้ำฝนได้ถึง 196 ลิตรต่อฝนตก 1 ห่า แล้วซึมหายลงใต้ดินไปเมื่อเวลาผ่านไป 2-3 วัน ในปีหนึ่งอาจมีฝนตกในจุดที่ทำเขื่อนจิ๋วไว้ถึง 10 ครั้ง ซึ่งจะทำให้เขื่อนจิ๋ว มีศักยภาพในการดักน้ำฝนไม่ให้ไหลผ่านเลยไปถึง 1.96 ลูกบาศก์เมตรโดยที่น้ำที่ไหลลงเขื่อนจิ๋วส่วนหนึ่งก็เก็บในรูปของน้ำซับเม็ดดิน(Capillary water) ที่เป็นประโยชน์ต่อต้นไม้ที่อยู่รอบเขื่อนจิ๋ว

หากสามารถสร้างเขื่อนจิ๋วกระจายไปเพียงร้อยละ 2 ในทุกพื้นที่ๆมีฝนตกลงมาของประเทศไทยที่มีพื้นที่รวม 320.7 ล้านไร่ เป็นพื้นที่เกษตรกรรมเสีย 122 ล้านไร่ จึงเหลือพื้นที่ไม่ได้ทำการเกษตรเหมาะกับการทำเขื่อนจิ๋วประมาณ 200 ล้านไร่ จากพื้นที่ 200 ล้านไร่ หากใช้พื้นที่สร้างเขื่อนจิ๋วร้อยละ 0.01 เราก็จะได้เขื่อนจิ๋วประมาณ 2 พันล้านหน่วย หรือมีศักยภาพในการดักเก็บน้ำฝนได้อย่างน้อย 400 ล้านลูกบาศก์เมตรโดยไม่ต้องรับความเสี่ยงจากหายนะจากการเกิดแผ่นดินไหวขนาดใหญ่และเขื่อนพัง

นอกจากนี้เขื่อนจิ๋วยังมีประโยชน์อื่นๆอีก เช่น

- เป็นหน่วยย่อยในการสลายพลังงานของน้ำที่จะรวมตัวเป็นมวลน้ำขนาดใหญ่ในฤดูฝน

- สามารถสร้างแนวกันไฟในพื้นที่เสี่ยงไฟป่าได้ดีขึ้น ลดการสูญเสียอินทรียวัตถุจากหน้าดิน

- ส่งเสริมระบบการเจริญของเชื้อราพึ่งพิง(Micorrhiza)ซึ่งช่วยลดความเครียดของต้นไม้ในหน้าแล้งและช่วยให้พืชสมุนไพรมีการผลิตสารสำคัญได้ดีขึ้น

- เป็นที่หลบภัยและเพาะเลี้ยงแมลง สัตว์ผิวดินที่จะกลายเป็นแหล่งอาหารโปรตีนแก่ชาวบ้านและสร้างสมดุลของระบบนิเวศน์วิทยาในป่าได้ดีขึ้นฯ

เห็นประโยชน์แบบนี้แล้วลองมองรอบๆพื้นที่แล้วสร้างเขื่อนจิ๋วลองดูกันเถอะ

• สิ่งแวดล้อม
• อนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ
• นวัตกรรม

ไดสุกิเทคนิคเก่าแก่ของญี่ปุ่นที่ทำให้ได้ไม้แปรรูปโดยไม่ต้องตัดต้นไม้

 

พวกเราส่วนใหญ่คุ้นเคยกับแนวคิดของบอนไซซึ่งเป็นรูปแบบศิลปะญี่ปุ่นย้อนหลังไปกว่าพันปีซึ่งผลิตต้นไม้เล็ก ๆ ที่เลียนแบบลักษณะของต้นไม้ขนาดใหญ่ แต่หลายคนยังไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับไดสุกิ แม้ว่าเทคนิคของมันจะมีความคล้ายคลึงกับบอนไซ แต่ผลลัพธ์ที่ได้นั้นแตกต่างกันอย่างมากมาย

เทคนิคนี้ที่ย้อนกลับไปในศตวรรษที่ 14 สร้างสรรค์โดยคนในพื้นที่ของ Kitayama วิธีนี้ใช้เพื่อแก้ปัญหาการขาดแคลนต้นกล้า มีพื้นที่ราบเล็กน้อยในภูมิภาคนี้การปลูกและเลี้ยงต้นไม้บนเนินสูงชันพิสูจน์ได้ยากมาก ผลที่ตามมาคือการต่อกิ่งแบบไดซูกิช่วยให้นักจัดดอกไม้สามารถลดจำนวนพื้นที่เพาะปลูกทำให้รอบการเก็บเกี่ยวเร็วขึ้นและผลิตไม้ที่มีความหนาแน่นมากขึ้นวิธีการก็คือการเอาไม่ซีด้าญี่ปุ่นมาต่อกิ่งกับต้นพลัมพื้นเมือง ทำให้ได้ต้นไม้ที่ต้นตรง โตเร็ว เหมาะสำหรับการนำมาใช้ประโยชน์

 

 

• สุขภาพจิต
• ทั่วไป

การปิดล็อค COVID-19 อย่างต่อเนื่องได้เปลี่ยนกิจวัตรประจำวันของเราอย่างมาก ในขณะที่คนส่วนใหญ่พบว่ามันยากที่จะรับมือกับการแยกตนเองศิลปินคนหนึ่งตัดสินใจใช้เวลาพิเศษนี้เพื่อใช้เวลาช่วงเช้าอย่างสร้างสรรค์ Manami Sasaki ศิลปินชาวญี่ปุ่นหรือที่รู้จักกันในชื่อ sasamana1204 สำหรับผู้ติดตาม Instagram ขนาด 11.9k ของเธอสร้างงานศิลปะบนขนมปังชิ้นหนึ่งขณะที่ทำงานจากที่บ้านในช่วงที่ถูกกักตัว